มนุษย์ทุกคนย่อมมีความทรงจำที่ดีเสมอ
กับสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า…..รัก…..
มนุษย์ทุกคนย่อมมีความทรงจำที่ร้ายได้เช่นกัน
กับสิ่งที่เรียกว่า……เศร้า…..มันก็เป็นความทรงจำที่ยากจะลืม…..แม้เวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร….
….เหมือนดังเงาที่ติดตัวเราตลอดไป
เรื่องราวความทรงจำดีๆที่ 7-Eleven ไม่มีขาย ตลาดนัดอย่าได้พูดถึงธนาคารยิ่งไม่รับฝาก ก็คงจะมีแต่……ความทรงจำจาก”หัวใจ”ที่ค่อยบันทึก
ครั้งหนึ่งผมได้มีโอกาสเดินทาง ด้วยเท้าสองขาที่พระได้ประทานให้ผมมา มันช่างเป็นพระพรพิเศษจากพระองค์ และเป็นเวลาพิเศษที่สุด ที่ให้ผมได้ใช้เท้าเพื่อการแสวงหาความรักจากผู้คนที่ผมไม่เคยรู้จัก จากบุคคลเหล่านี้ที่ถูกเรียกว่า “เพี่อนพี่น้อง”
ทุกๆก้าวของการเดินทาง ระยะทางยิ่งไกลกำลังขาก็ยิ่งอ่อนแรง กำลังกายยิ่งลดลง
กำลังใจยิ่งท้อถอย แต่การเดินของผมก็ยังคงดำเนินต่อไป แม้จะขึ้นเขาลงห้วยก็ตามผมรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือ….เหนื่อย เหนื่อยและก็เหนื่อย
ในที่สุดการเดินทางที่เริ่มต้นจากเวลา 8โมงเช้าของวัน และแล้วมันก็มาสิ้นสุดที่เวลา 6โมงเย็น กับระยะทางที่ประมาณ 50 – 60 กิโลเมตร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางด้วยเท้า มันเป็นอะไรที่ผมคงหาซื้อมิได้แน่นอน ทุกอารมณ์ความรู้สึก เหนื่อย หิว กระหาย โกรธ เบื่อ มารวมกัน ในที่สุดเมื่อถึงจุดหมาย มันเป็นอะไรที่สุขใจสุดๆดีใจสุดๆเลย
หลายๆครั้งเราคิดว่าเส้นชัยเท่านั้นคือความสำเร็จสูงสุด
แต่หลายๆครั้งระยะทางระหว่างดินทางอาจเป็นสิ่งที่สำคัญกว่า
เป็นบทเรียนที่นำสู่เส้นและมีคุณค่ามากกว่าเส้นชัย
เส้นชัยคงไม่มีไว้สำหรับผู้ชนะเท่านั้น แต่เส้นชัยมีไว้สำหรับทุกคนที่......................
จะ…รัก…หรือ จะ…เศร้า…จะ..ทุกข์..หรือ จะ..สุข..
ดีมากๆๆประสบการณ์ครั้งแรกที่เดินทางที่เป็นระยะทางไกลสุดๆๆ
ตอบลบประสบการณ์ช่วยให้เราได้เรียนรู้..และนำไปใช้ในอนาคตได้ดียิ่งขึ้น...
ตอบลบ